ΤΟ ΒΙΑΣΜΕΝΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Αν υποθέσουμε ότι χθες τραυματίσαμε τον αντίχειρα του δεξιού μας χεριού, τότε σήμερα όλο μας το σώμα θα δονείται στο «τώρα» γεγονότων που προκαλούν πόνο.
Το πολιτικοκοινωνικό αιώνιο σώμα της ιστορίας δεν ξεχωρίζει τις κρίσεις που συμβαίνουν στα όργανά του. Το κεντρικό σύστημα νομοθετεί τις κρίσεις ως ενιαίες και τις αποδέχεται ως φυσιολογικές αντιδράσεις των νοήμων ανθρώπινων όντων όπου προσπαθούν να συμβιώσουν άλλοτε δίκαια και άλλοτε άδικα (έως και παρανοϊκά) μεταξύ τους.
Όλα αυτά θεωρούνται λογικά για όσους προσπαθούν να μας πείσουν πως η βία και ο πόλεμος είναι τα φυσικά συστατικά της εξέλιξης της ιστορίας και πως η ανθρωπότητα χρειάζεται συνέχεια πόνο και αίμα για να προχωρήσει.
Όμως η Ανθρώπινη Συνείδησης δεν αποδέχεται τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς και «φυσικές εξελίξεις» της ροής του γίγνεσθαι. Για την Συνείδηση τα παραπάνω γεγονότα αποτελούν κάκιστα αποτελέσματα αρρωστημένης δράσης από διαταραγμένους νόες
Έτσι ο πόνος και το αίμα, (η ροή του αίματος), για κάθε σώμα όπως και για το σώμα της ιστορίας δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύμπτωμα ότι ο οργανισμός νοσεί Εκτός και η ιστορία ως θηλυκό μπαίνει σε κύκλους εμμήνου ρήσης και οι πόνοι και το αίμα της αποτελούν το διάγγελμα της ικανότητας σύλληψης . Μόνο έτσι μπορούμε να αποδεχτούμε το αίμα της ιστορίας.
Η Παγκόσμια Ανθρώπινη συνείδηση δεν συμμετέχει στην ροή του ιστορικού γίγνεσθαι χωρίς διάκριση. Η συμμετοχή της περιορίζεται μόνο στις περιοχές εκείνες του ανθρώπινου χωρόχρονου όπου η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η αρετή και η πνευματική εξέλιξη γίνονται βασικοί στόχοι της ύπαρξής μας ως νοήμονα όντα σε αυτό τον πλανήτη.
Όμως αιώνες τώρα ηγέτες και ηγεμόνες κακοποιούν και βιάζουν το σώμα της ιστορίας προς χάριν της ματαιοδοξίας, του πλούτου, της εξουσίας και των εγωιστικών κινήτρων.
Αποτέλεσμα αυτού του βιασμού ήταν και είναι η γέννηση πολέμων, και φρικαλεοτήτων παντός είδους. Ο πόνος και το αίμα ήταν και είναι αποτέλεσμα της σποράς και της δράσης ανθρώπων κατωτέρου ήθους, αξίας και ικανότητας.
Βέβαια πάντα υπήρχαν και λαμπρές εξαιρέσεις. Μεμονωμένες προσωπικότητες (πολιτικοί, δάσκαλοι, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι) έδρασαν και δρουν προς την κατεύθυνση του γενικού καλού. Πολλές φορές (θυσιάζοντας ακόμα και τον εαυτό τους) προφυλάξανε το σώμα της ιστορίας μέσα στην θαλπωρή της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Το αγάπησαν και το γονιμοποίησαν επάξια.
Απλοί άνθρωποι που στήριξαν και στηρίζουν τον κόσμο βοηθώντας το σώμα της ανθρώπινης ιστορίας να αποκαταστήσει κάπως τις μεγάλες πληγές του.
Σήμερα ποιοι πολιτικοί, και ποιοι πνευματικοί άνθρωποι, μπορούν να στρέψουν τον κόσμο σε μια ορθή, δίκαιη και ανθρωπιστική εξέλιξη;
Στη σημερινή κρίση του σώματος της ιστορίας, υπάρχουν ικανοί ηγέτες που μπορούν να το επαναφέρουν έτσι ώστε να αποκτήσει μια πιο υγιή ζωή, να μπορέσουν να συντηρήσουν και να θεραπεύουν το σώμα του ιστορικού μας γίγνεσθαι;
Υπάρχουν ηγέτες γόνιμοι, που δεν είναι στείροι διεκπεραιωτές μιας παγκόσμιας ηθικής αφασίας;
Είμαστε πολλοί που ανησυχούμε για το σώμα της ανθρώπινης ιστορίας.
Ακόμα περισσότεροι που ανησυχούμε για το ταλαιπωρημένο σώμα της χώρας μας.
Ας λειτουργήσουμε τουλάχιστον υπεύθυνα , ώριμα, ηθικά και σοβαρά, ο καθένας στον τομέα του.
Ας βοηθήσουμε τη Γη να γυρίζει ακόμα και να μην πάψουμε να επιθυμούμε την πνευματική περιστροφή της ύπαρξής μας
Βέβαια γνωρίζουμε ότι η Γη μπορεί να γυρίζει και χωρίς εμάς, σπέρνοντας παντού πολέμους.
Γιατί ο κάθε πόλεμος βρίσκεται δίπλα μας, στη γειτονιά μας, στο συνάνθρωπο μας, στην ψυχή μας.
Τα ραδιενεργά κατάλοιπα και ερείπια του σώματος της ιστορίας που δημιουργήσαμε, κυκλοφορούν πια στο αίμα μας.
Το ζήτημα είναι αν θα καθόμαστε σαν αποχαυνωμένοι θεατές με το τηλεκοντρόλ της ανίας μπροστά στην παγκόσμια ταραγμένη εικόνα του κόσμου. Σαν άβουλοι και μοιραίοι (όπως λέει ο ποιητής) περιμένοντας κάποιον να μας σώσει.
Που θα εντάξουμε το δικό μας φυσικό και ψυχικό σώμα;
Στο πολιτικοκοινωνικό σώμα της ιστορίας εκεί όπου ο πόνος το αίμα η καταστροφή, η εκμετάλλευση και η έλλειψη σεβασμού κάθε σώματος θεωρούνται ως φυσική εξέλιξη των απάνθρωπων τρόπων διαχείρισης της ζωής;
Εκεί δηλαδή που η ίδια η ζωή γίνεται μόνο ένα προϊόν που υπόκειται στους νόμους της αγοράς και του κέρδους;
Πότε θα συμμαχήσουμε με το διαρκές παρόν της καθημερινής προσωπικής αφύπνισης (το παρόν της Παγκόσμιας Συνείδησης) εκεί που η ελπίδα η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη είναι οι μόνες που εγγυώνται την συνέχεια της ζωής και που για να για να ανθίσουν περιμένουν την δική μας δράση, την δική μας γονιμότητα;
ΥΣ
Τα σώματα του έθνους, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της θρησκείας ανήκουν [άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο] στο ιδιοτελές πολιτικοκοινωνικό σώμα. Το μόνο που μπορεί να τα σώσει από τη συνεχή φθορά είναι να ενταχθούν στο σώμα της παγκόσμιας συνείδησης, χωρίς βέβαια να χάσουν την αυτονομία τους. .. Τότε που η ανάσταση των σωμάτων δε θα είναι εγωιστικός αυτοσκοπός αλλά ενωτική προϋπόθεση για τη θετική εξέλιξη και την διάσωση του Κόσμου.
Το πολιτικοκοινωνικό αιώνιο σώμα της ιστορίας δεν ξεχωρίζει τις κρίσεις που συμβαίνουν στα όργανά του. Το κεντρικό σύστημα νομοθετεί τις κρίσεις ως ενιαίες και τις αποδέχεται ως φυσιολογικές αντιδράσεις των νοήμων ανθρώπινων όντων όπου προσπαθούν να συμβιώσουν άλλοτε δίκαια και άλλοτε άδικα (έως και παρανοϊκά) μεταξύ τους.
Όλα αυτά θεωρούνται λογικά για όσους προσπαθούν να μας πείσουν πως η βία και ο πόλεμος είναι τα φυσικά συστατικά της εξέλιξης της ιστορίας και πως η ανθρωπότητα χρειάζεται συνέχεια πόνο και αίμα για να προχωρήσει.
Όμως η Ανθρώπινη Συνείδησης δεν αποδέχεται τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς και «φυσικές εξελίξεις» της ροής του γίγνεσθαι. Για την Συνείδηση τα παραπάνω γεγονότα αποτελούν κάκιστα αποτελέσματα αρρωστημένης δράσης από διαταραγμένους νόες
Έτσι ο πόνος και το αίμα, (η ροή του αίματος), για κάθε σώμα όπως και για το σώμα της ιστορίας δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύμπτωμα ότι ο οργανισμός νοσεί Εκτός και η ιστορία ως θηλυκό μπαίνει σε κύκλους εμμήνου ρήσης και οι πόνοι και το αίμα της αποτελούν το διάγγελμα της ικανότητας σύλληψης . Μόνο έτσι μπορούμε να αποδεχτούμε το αίμα της ιστορίας.
Η Παγκόσμια Ανθρώπινη συνείδηση δεν συμμετέχει στην ροή του ιστορικού γίγνεσθαι χωρίς διάκριση. Η συμμετοχή της περιορίζεται μόνο στις περιοχές εκείνες του ανθρώπινου χωρόχρονου όπου η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η αρετή και η πνευματική εξέλιξη γίνονται βασικοί στόχοι της ύπαρξής μας ως νοήμονα όντα σε αυτό τον πλανήτη.
Όμως αιώνες τώρα ηγέτες και ηγεμόνες κακοποιούν και βιάζουν το σώμα της ιστορίας προς χάριν της ματαιοδοξίας, του πλούτου, της εξουσίας και των εγωιστικών κινήτρων.
Αποτέλεσμα αυτού του βιασμού ήταν και είναι η γέννηση πολέμων, και φρικαλεοτήτων παντός είδους. Ο πόνος και το αίμα ήταν και είναι αποτέλεσμα της σποράς και της δράσης ανθρώπων κατωτέρου ήθους, αξίας και ικανότητας.
Βέβαια πάντα υπήρχαν και λαμπρές εξαιρέσεις. Μεμονωμένες προσωπικότητες (πολιτικοί, δάσκαλοι, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι) έδρασαν και δρουν προς την κατεύθυνση του γενικού καλού. Πολλές φορές (θυσιάζοντας ακόμα και τον εαυτό τους) προφυλάξανε το σώμα της ιστορίας μέσα στην θαλπωρή της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Το αγάπησαν και το γονιμοποίησαν επάξια.
Απλοί άνθρωποι που στήριξαν και στηρίζουν τον κόσμο βοηθώντας το σώμα της ανθρώπινης ιστορίας να αποκαταστήσει κάπως τις μεγάλες πληγές του.
Σήμερα ποιοι πολιτικοί, και ποιοι πνευματικοί άνθρωποι, μπορούν να στρέψουν τον κόσμο σε μια ορθή, δίκαιη και ανθρωπιστική εξέλιξη;
Στη σημερινή κρίση του σώματος της ιστορίας, υπάρχουν ικανοί ηγέτες που μπορούν να το επαναφέρουν έτσι ώστε να αποκτήσει μια πιο υγιή ζωή, να μπορέσουν να συντηρήσουν και να θεραπεύουν το σώμα του ιστορικού μας γίγνεσθαι;
Υπάρχουν ηγέτες γόνιμοι, που δεν είναι στείροι διεκπεραιωτές μιας παγκόσμιας ηθικής αφασίας;
Είμαστε πολλοί που ανησυχούμε για το σώμα της ανθρώπινης ιστορίας.
Ακόμα περισσότεροι που ανησυχούμε για το ταλαιπωρημένο σώμα της χώρας μας.
Ας λειτουργήσουμε τουλάχιστον υπεύθυνα , ώριμα, ηθικά και σοβαρά, ο καθένας στον τομέα του.
Ας βοηθήσουμε τη Γη να γυρίζει ακόμα και να μην πάψουμε να επιθυμούμε την πνευματική περιστροφή της ύπαρξής μας
Βέβαια γνωρίζουμε ότι η Γη μπορεί να γυρίζει και χωρίς εμάς, σπέρνοντας παντού πολέμους.
Γιατί ο κάθε πόλεμος βρίσκεται δίπλα μας, στη γειτονιά μας, στο συνάνθρωπο μας, στην ψυχή μας.
Τα ραδιενεργά κατάλοιπα και ερείπια του σώματος της ιστορίας που δημιουργήσαμε, κυκλοφορούν πια στο αίμα μας.
Το ζήτημα είναι αν θα καθόμαστε σαν αποχαυνωμένοι θεατές με το τηλεκοντρόλ της ανίας μπροστά στην παγκόσμια ταραγμένη εικόνα του κόσμου. Σαν άβουλοι και μοιραίοι (όπως λέει ο ποιητής) περιμένοντας κάποιον να μας σώσει.
Που θα εντάξουμε το δικό μας φυσικό και ψυχικό σώμα;
Στο πολιτικοκοινωνικό σώμα της ιστορίας εκεί όπου ο πόνος το αίμα η καταστροφή, η εκμετάλλευση και η έλλειψη σεβασμού κάθε σώματος θεωρούνται ως φυσική εξέλιξη των απάνθρωπων τρόπων διαχείρισης της ζωής;
Εκεί δηλαδή που η ίδια η ζωή γίνεται μόνο ένα προϊόν που υπόκειται στους νόμους της αγοράς και του κέρδους;
Πότε θα συμμαχήσουμε με το διαρκές παρόν της καθημερινής προσωπικής αφύπνισης (το παρόν της Παγκόσμιας Συνείδησης) εκεί που η ελπίδα η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη είναι οι μόνες που εγγυώνται την συνέχεια της ζωής και που για να για να ανθίσουν περιμένουν την δική μας δράση, την δική μας γονιμότητα;
ΥΣ
Τα σώματα του έθνους, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της θρησκείας ανήκουν [άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο] στο ιδιοτελές πολιτικοκοινωνικό σώμα. Το μόνο που μπορεί να τα σώσει από τη συνεχή φθορά είναι να ενταχθούν στο σώμα της παγκόσμιας συνείδησης, χωρίς βέβαια να χάσουν την αυτονομία τους. .. Τότε που η ανάσταση των σωμάτων δε θα είναι εγωιστικός αυτοσκοπός αλλά ενωτική προϋπόθεση για τη θετική εξέλιξη και την διάσωση του Κόσμου.
